In de zuilengalerij van het Lyceum kun je een speld horen vallen. Dertig paar ogen staren met volle aandacht naar hun leraar, die in een langzame cadans zijn ideeën uit de doeken doet. Want als de filosoof Aristoteles iets zegt, dan wil je luisteren.
Hij spreekt over de polis, de stadstaat, en over de ideale samenleving. Een samenleving die gebaat is bij orde. Hij zegt:
"Het is duidelijk dat sommige mensen van nature vrij zijn, en anderen van nature slaaf. En voor deze laatsten is de slavernij zowel nuttig als rechtvaardig."
De studenten slurpen het op. Er is geen wanklank, geen verbazing. Zijn woorden klinken logisch, vanzelfsprekend. Ongelijkheid is geen probleem - nee, het is eerder de oplossing.
Iedereen heeft zijn plaats binnen de natuurlijke orde — dat is de basis van een stabiele samenleving. Een orde die eeuwenlang onaantastbaar zou lijken…