Meer dan 200.000 mensen stromen samen op de trappen van het Lincoln Memorial.
Voor hen staat een dominee: Martin Luther King.
De menigte luistert aandachtig. Het is een sterke speech, maar het mist de vonk, de spirituele vlam die ze kennen van de kerkdiensten in het Zuiden. Achter King op het podium zit zijn goede vriendin en gospellegende Mahalia Jackson. Zij had hem eerder horen preken met een thema dat hij vaker gebruikte: de droom.
King nadert het einde van zijn voorbereide tekst. Mahalia Jackson voelt dat het moment dreigt te verwateren in een degelijke, maar vergeetbare toespraak. Ze leunt naar voren.
"Tell 'em about the dream, Martin! Tell 'em about the dream!"
King hoort haar. Hij aarzelt. En dan schuift hij zijn uitgetikte manuscript opzij. De politicus in hem verdwijnt en de baptistenpredikant neemt het over. Wat volgt is pure improvisatie, rechtstreeks uit het hart.
Het is een van de meest iconische toespraken uit de geschiedenis, grotendeels geïmproviseerd. Maar dit was dan ook geen politiek manifest, dit was een preek.