Het land moet opnieuw worden opgebouwd, en dus buigt een commissie zich over een nieuwe grondwet. Ze weten: democratische regels zijn niet genoeg, die hadden Hitler niet kunnen stoppen.
Ze zoeken een dieper, onwrikbaar fundament. De voorzitter, Konrad Adenauer, kijkt de zaal rond. Hij ziet mannen en vrouwen zich buigen over de tekst voor het allereerste, belangrijkste artikel. Artikel 1. Dit moet de ziel van de nieuwe natie worden.
Ze kiezen niet voor vrijheid, of gelijkheid, of broederschap. Ze kiezen voor een ander woord. Hij leest voor:
"Die Würde des Menschen ist unantastbar. De waardigheid van de mens is onaantastbaar.”
Het is een echo, van wat een jaar eerder in Parijs werd vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.
Maar in Bonn klinkt meer dan een politieke verklaring, het was persoonlijker. Het was een schuldbekentenis en belofte ineen.